حیاط خلوت من

این روزمرگی کوفتی منو از یه دل نویسی ناب دور کرده...خیلی دلم میخواد سفره دلمو برای نوشتن پهن کنم...کاش مجالی برای سر خاروندن بود تا مثل روزهای نچندان دور از قلبک عاشقم که ذره ای از ارادتش xa0به معشوق کم نشده بنویسه...خب این روز حضورا بی واسطه حرف از دوست xa0داشتنو xa0به میون میارم...و اون هم بی واسطه و بی ناز و کرشمه میگه...دوست دارم...این یعنی یه بغل دنیا...یه آغوش باز از طرف خدا...xa0...

.من همان عاشق همیشگیم از ازل تا ابد...چه بحواهی چه نخواهی من همان آدمم با همان حرارت و عشق یا کلی خاطرات از تو؛ از قلب بگیر تا مغز جادها خانه ها سفرها .. شهرستانه و سهراب سپهری و گلاب . تکیهدمیر چحماخ... گویا خدا تو راxa0مهار کننده تپش قلب عاشفم قرار داده تا مباد لگام احساسم پاز شود و چون اسب سرکشی رم کرده و عنان از کف بدهد....xa0اگر توصیه های تو نبود عقل را بر خود مسلط نمی کردمxa0همچنان ساعتها پشت پنجره xa0خانه اتان xa0می نشستم جز حدای عشق خدایی را بنده نبودم....قلب نازنینت به دهلیزهای لب پیوند...